Nadal: Deus feito home

Queridos diocesanos:

O Advento é o tempo litúrxico no que a Iglesia nos chama a prepararnos para celebrar o Fillo de Deus feito home pola nosa salvación. “Tanto amou Deus ao mundo que entregou o seu Unixénito, para que todo o que cre nel non pereza, senón que teña vida eterna” (Xn 3,16). A actitude espiritual hanos de levar a contemplar cos ollos da esperanza a transcendencia deste gran acontecemento na plenitude do tempo (cf. Gál 4,4). Deus creounos por amor e non nos abandonou na nosa desobediencia. O Advento é unha oportunidade providencial para acoller o Don gratuíto da salvación saíndo ao encontro do Señor.

Pobreza, sinxeleza e humildade

Ao contemplar o Neno Deus nado en Belén, convídovos a ler a pasaxe bíblica referente ao profeta Elías (cf. 1Re 19,9a.11-13a). O Señor tamén nos chama hoxe como ao profeta entón a saír da nosa cova e a achegarnos ao portal de Belén para deixarnos sorprender pola sinxeleza dun neno envolto en cueiros e deitado nun presebe (cf. Lc 2,7). Talvez na nosa fantasía, damos renda solta ás nosas fantasías, pero máis aló delas Deus sempre nos sorprende. Ao profeta Elías dicir: “Sae e permanece en pé no monte ante o Señor” (1Re 19,11). O profeta foi testemuña dun furacán, dun terremoto, dun lume pero nestes fenómenos non estaba o Señor. Despois disto veu o rumoreo dunha brisa suave ante o cal Elías cubriu o seu rostro co manto e nesa circunstancia chegoulle a voz do Señor dicíndolle que volvese ao camiño para realizar a misión que se lle encomendou (cf. 1Re 19,9-18). Dalgunha maneira nese rumoreo presentíase a presenza do Fillo de Deus que “non gritará, non clamará, non voceará polas rúas. A cana fervenza non a crebará, a mecha vacilante non o apagará. Manifestará a xustiza con verdade” (Is 42,2-3). Tamén neste Nadal pídesenos saír das nosas covas nas que esperamos ao Señor segundo os nosos plans, e achegarnos ao cortello de Belén para comprobar que Deus se nos mostra de maneira imprevisible, arroupándose na sinxeleza, na pobreza e na humildade. O seu realismo humano é o referente da autenticidade para o home. Certamente no edificio da nosa espiritualidade toda ostentación esborrállase.

Mensaxe do Neno Deus no portal de Belén

A luz que iluminou o portal de Belén foi irradiándose no Evanxeo e nas actitudes de Xesús ao longo da súa vida aínda que no seu nacemento foi ignorado polos seus contemporáneos e polas forzas que movían entón os fíos da trama social. O Señor fíxose contemporáneo da vida de cada un de nós, tamén no medio desta pandemia que nos desasosega e cuestiona pero temos que seguir vivindo cristiamente o Nadal, imitando a Xesús “que pasou facendo o ben e curando a todos os oprimidos polo diaño porque Deus estaba con el” (Feit 10, 38). El soportou o desprestixio humano de non ter un lugar na convivencia social como tantas e tantas persoas hoxe en día na nosa sociedade: “Para eles non había sitio na pousada” (Lc 2,7). No Sermón da montaña proclamará: “Benaventurados os mansos porque eles herdarán a terra”.  Mantivo un diálogo constante co Pai: “Douche grazas, Pai, Señor do ceo e da terra, porque escondiches estas cousas aos sabios e entendidos, e reveláchesllas aos pequenos… Tomade o meu xugo sobre vós e aprendede de min, que son manso e humilde de corazón e atoparedes descanso para as vosas almas. Porque o meu xugo é levadío e a miña carga liviá” (Mt 11,25.29-30). Indicounos as pautas do noso comportamento: “O Fillo do Home non veu a ser servido senón a servir e a dar a súa vida en rescate por moitos” (Mt 20,28). “Douvos un mandamento novo; que vos amedes uns a outros; como eu vos amei, amádevos tamén uns a outros. Nisto coñecerán todos que sodes discípulos meus; se vos amades uns a outros” (Jn 13,34-35). O apóstolo San Paulo escribiu que “o amor é paciente, é benigno; o amor non ten envexa, non presume, non se engríe; non é indecoroso nin egoísta; non se irrita; non leva contas do mal; non se alegra coa inxustiza senón que goza coa verdade. Todo o escusa, todo o cre, todo o espera, todo o soporta” (1Cor 13,4-7). Unha boa guía para non caer no risco de ser branco dos aduladores, e tratar de actuar sempre en xustiza e en verdade. No medio da crise humanitaria e sanitaria que nos afecta, a distancia social aconsellada ha de acrecentar a proximidade do corazón. A isto chámanos o Nadal coa alegría das panxoliñas e sen o abafo do consumismo.

Exhortación para o Nadal

Non amortigüemos as consecuencias da mensaxe de Xesús sobre os almofadóns dos nosos prexuízos e sentimentalismos. Levemos ás persoas necesitadas material e espiritualmente a Luz que brillou en Belén, ofrecéndolles a nosa axuda. Pola miña banda quero chegar aos vosos fogares e proclamarvos ese gran anuncio de esperanza cristiá: “Hoxe na Cidade de David nace o Salvador, o Mesías, o Señor”. Pido ao Neno Deus que bendiga a todas as familias, en especial ás que nestas datas o recordo das persoas queridas se converte en tristeza. Bo Nadal a todos!

Saúdavos con afecto,

+ Julián Barrio Barrio,
Arcebispo de Santiago de Compostela.